Οι προσεχείς αποστολές του Ορίζοντα θα είναι παραθαλάσσιες, οπότε, συντονιστείτε!
Η καλλιτεχνική γη, (land art) ή η τέχνη της γης είναι ένα καλλιτεχνικό κίνημα στο οποίο το τοπίο και το έργο τέχνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Είναι επίσης μια μορφή τέχνης που δημιουργείται στη φύση, χρησιμοποιώντας φυσικά υλικά όπως χώμα, βράχο (πέτρινο βράχο, πέτρες), οργανικά μέσα (κορμούς, κλαδιά, φύλλα ) και νερό με εισαγόμενα υλικά όπως σκυρόδεμα, Ασφάλτου ή ορυκτών χρωστικών ουσιών. Τα γλυπτά δεν τοποθετούνται στο τοπίο αλλά το τοπίο είναι το μέσο δημιουργίας τους. Συχνά περιλαμβάνεται ο χώρος μετακίνησης. Τα έργα συχνά υπάρχουν στο ύπαιθρο, βρίσκονται μακριά από τον πολιτισμό, αφήνονται να αλλάξουν και να διαβρωθούν κάτω από φυσικές συνθήκες. Πολλά από τα πρώτα έργα που δημιουργήθηκαν στις ερήμους της Νεβάδα, του Νέου Μεξικού, της Γιούτα ή της Αριζόνα ήταν εφήμερες και τώρα υπάρχουν μόνο ως μαγνητοσκοπημένες εγγραφές ή φωτογραφικά έγγραφα. Έχουν επίσης πρωτοπορήσει σε μια κατηγορία τέχνης που ονομάζεται γλυπτική για συγκεκριμένες τοποθεσίες , σχεδιασμένη για μια συγκεκριμένη υπαίθρια τοποθεσία.


Η καλλιτεχνική γη είναι μια καλλιτεχνική διαμαρτυρία ενάντια στην «αντιληπτή τεχνητότητα, την πλαστική αισθητική και την αδίστακτη εμπορευματοποίηση» της τέχνης στην Αμερική στα τέλη της δεκαετίας του 1960. [1] Οι απεσταλμένοι της καλλιτεχνικής έκπτωσης απέρριψαν το μουσείο ή τη γκαλερί ως το πλαίσιο καλλιτεχνικής δραστηριότητας και ανέπτυξαν έργα μνημειακού τοπίου που ήταν πέρα ​​από το παραδοσιακό μεταφερόμενο γλυπτό και την εμπορική αγορά τέχνης. Η τέχνη της γης εμπνεύστηκε από την ελάχιστη τέχνη και την εννοιολογική τέχνη αλλά και από σύγχρονα κινήματα όπως το De Stijl, τον κυβισμό , τον μινιμαλισμό και το έργο του Constantin Brâncuşi και του Joseph Beuys. Πολλοί από τους καλλιτέχνες που σχετίζονται με τη γη καλλιτεχνική τέχνη είχαν εμπλακεί με την ελάχιστη τέχνη και την εννοιολογική τέχνη. Ο σχεδιασμός του Isamu Noguchi για το 1941 για τη Contourted Playground στη Νέα Υόρκη ερμηνεύεται μερικές φορές ως ένα σημαντικό κομμάτι καλλιτεχνικής γης, παρόλο που ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν αποκαλούσε ποτέ τη δουλειά του ως «γη τέχνη» αλλά απλά «γλυπτική». Η επιρροή του στη σύγχρονη καλλιτεχνική γη, την αρχιτεκτονική τοπίου και την περιβαλλοντική γλυπτική είναι εμφανής σε πολλά έργα σήμερα.


Ο Ιλισός, όταν κυλούσε στη μέση της Καλλιρόης | Αθήνα, 1963. 
Φωτογράφος: Δημοσθένης Μπούκης

Τα ποτάμια της Αθήνας όπως ήταν κάποτε, σε 25 μοναδικές ρετρό εικόνες!

Ok, μην περιμένετε τον Τάμεση ή τον Σηκουάνα και περαντζάδες δίπλα από το νερό...
Η Αθήνα όμως έχει μια χαρά ποτάμια –τρία, για την ακρίβεια. Τον Ηριδανό, που κελαρύζει κάτω από το Μοναστηράκι, τον Κηφισό, που κινείται παράλληλα με την Αθηνών-Λαμίας (την οποία οι παλαιότεροι παροικούντες τον Πειραιά αποκαλούν ακόμα «Το Ποτάμι») και τον Ιλισό, που μπορεί να μην τον βλέπετε πουθενά, κυλά όμως υπόγεια σε αρκετά σημεία της πόλης –κάτω από τη διασταύρωση της Μιχαλακοπούλου με τη Μεσογείων, για παράδειγμα.
Εκτός από τα ποτάμια, κάτω από την Αθήνα κυλούν περίπου 700 ρέματα, από τα οποία τα 70 φαίνονται σε διάφορα σημεία της πόλης. Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα είναι ο Ποδονίφτης της Νέας Ιωνίας.

συνέχεια στην πηγή:
19 Ιανουαρίου 2017